ΙΜΙΑ 2026: Αντιφασιστική - Αντιπολεμική Συγκέντρωση την Κυριακή 1/2, 13:00 στο Πάρκο Ελευθερίας!
Όχι στον πόλεμο, όχι στο φασισμό!
Οι βραχωνισίδες ΊμιαΤα Ίμια, ή όπως τα αποκαλεί η Τουρκία «Καρντάκ», είναι δύο μικρές ακατοίκητες βραχονησίδες μεταξύ Δωδεκανήσων και των νοτιοδυτικών ακτών της Τουρκίας.
Ενώ οι βραχονησίδες παραχωρήθηκαν επίσημα στην Ελλάδα από την Ιταλία το 1947 βάσει της Συνθήκης των Παρισίων, και το τουρκικό κράτος είχε αποδεχτεί το καθεστώς αυτό, ωστόσο η Άγκυρα αμφισβήτησε απότομα την ελληνική κυριαρχία στα τέλη του 1995.
Ανήμερα των Χριστουγέννων του 1995, το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσάραξε στην Ανατολική Ίμια.
Το φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ»Το περιστατικό, απέκτησε αμέσως πολιτική διάσταση όταν ο πλοίαρχος αρνήθηκε τη βοήθεια ελληνικού ρυμουλκού, δηλώνοντας ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα.
Στις 30-31 Γενάρη 1996 η Ελλάδα και η Τουρκία βρέθηκαν στα πρόθυρα του πολέμου και συγκεντρωμένες στρατιωτικές δυνάμεις των δύο χωρών είχαν βρεθεί αντιμέτωπες «με το δάχτυλο στη σκανδάλη». Ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού (ΑΒ-212) εκτελούσε αποστολή αναγνώρισης.
Τρεις Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός ανασύρθηκαν νεκροί από τη θάλασσα μετά από πτώση ελικοπτέρου.
Η πτώση του ελικοπτέρου αποδόθηκε επισήμως σε κακοκαιρία και απώλεια προσανατολισμού του πιλότου.
Υπάρχει η ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι το ελικόπτερο καταρρίφθηκε, γεγονός που αποτέλεσε σημείο έντονης συζήτησης και αμφισβήτησης.
Ο πόλεμος αποφεύχθηκε μετά από παρέμβαση των ΗΠΑ.
Ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης από το βήμα της βουλής, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ ανέφερε: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» για την ενεργό διπλωματική τους παρέμβαση που οδήγησε στην αποκλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία. Η δήλωση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις
Δεν ήταν η πρώτη κρίση στο Αιγαίο. Είχαν προηγηθεί οι εντάσεις τον Αύγουστο του 1976 και τον Μάρτιο του 1987 με επίκεντρο τις έρευνες για υδρογονάνθρακες του τουρκικού σκάφους Σισμίκ ή Χόρα.
Για τα 30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων
Φέτος κλείνουν 30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων όταν στις 30-31 Γενάρη η Ελλάδα και η Τουρκία βρέθηκαν στα πρόθυρα του πολέμου. Αν και συγκεντρωμένες στρατιωτικές δυνάμεις των δύο χωρών είχαν βρεθεί αντιμέτωπες «με το δάχτυλο στη σκανδάλη», τελικά ο πόλεμος αποφεύχθηκε μετά από παρέμβαση των ΗΠΑ ενώ τρεις αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού ανασύρθηκαν νεκροί από τη θάλασσα μετά από πτώση ελικοπτέρου. Από το βήμα της Βουλής, ο τότε πρωθυπουργός δήλωσε με μια ιστορική φράση δουλοπρέπειας και υποταγής στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών». Δεν ήταν η πρώτη κρίση στο Αιγαίο. Είχαν προηγηθεί οι εντάσεις τον Αύγουστο του 1976 και τον Μάρτιο του 1987 με επίκεντρο τις έρευνες για υδρογονάνθρακες του τουρκικού σκάφους Σισμίκ ή Χόρα.Το πραγματικό επίδικο βέβαια δεν ήταν -ούτε τότε ούτε τώρα- κάποιες βραχονησίδες αλλά ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών κυριαρχίας, εμπορικών και ενεργειακών δρόμων και κυρίως της εξόρυξης και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της Ανατ. Μεσογείου. Σ’ αυτό τον ανταγωνισμό και οι δύο χώρες επικαλούνται το Διεθνές Δίκαιο των θαλασσών, έτσι κι αλλιώς ασαφές και επιδεχόμενο πολλών ερμηνειών, κομμένο και ραμμένο στο πλαίσιο των συμφερόντων των ηγετικών καπιταλιστικών κρατών ώστε να κατοχυρώνουν την θαλάσσια κυριαρχία τους βάσει των υπερπόντιων κτήσεών τους. Και οι δύο χώρες το ερμηνεύουν κατά το δοκούν στα μέτρα τους.Η Ελλάδα όσον αφορά τα Χωρικά Ύδατα μιλάει για το «δικαίωμα επέκτασης στα 12 μίλια», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει καμία ειδική περίσταση στη γεωγραφική διαμόρφωση στο Αιγαίο και ανάγκη διαπραγμάτευσης με την Τουρκία, διεκδικώντας το 71,5% του Αιγαίου και υπερασπιζόμενη το παγκόσμιο παράδοξο του μονομερούς ορισμού του εναέριου χώρου στα 10 μίλια παραπάνω από τα Χωρικά Ύδατα που είναι στα 6 μίλια. Όσον αφορά τις Ζώνες Αποκλειστικής Εκμετάλλευσης (ΑΟΖ) θυμάται μόνο το δικαίωμα της επέκτασης μέχρι τα 200 μίλια, διεκδικεί την πλήρη «επήρεια» σε ΑΟΖ των ελληνικών νησιών -και του Καστελόριζου- και σε συνδυασμό με τις ΑΟΖ της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ, επιδιώκει τον πλήρη εκτοπισμό της Τουρκίας όχι μόνο από το Αιγαίο αλλά και από την Ανατ. Μεσόγειο. Η Τουρκία από την πλευρά της, αναγνωρίζει επήρεια σε ΑΟΖ μόνο στις ηπειρωτικές ακτές αγνοώντας τα ελληνικά νησιά -όχι μόνο Καστελόριζο, αλλά και Κρήτη, Ρόδο και Κάρπαθο- διεκδικώντας προς οικονομική εκμετάλλευση το μισό Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο. Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών δημοσιεύουν χάρτες με τις επιθυμίες και τις διεκδικήσεις τους ανάγοντάς τες σε κόκκινες γραμμές και προσπαθώντας να πείσουν και τους δύο λαούς ότι «έχουν το δίκιο με το μέρος τους».Ο ανταγωνισμός των δύο χωρών δεν έχει σχέση με τα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα, αντίθετα γίνεται στις πλάτες των εργαζομένων και των δύο χωρών. Είναι ένας αστικός, άδικος, επιθετικός και επικίνδυνος ανταγωνισμός και από τις δύο πλευρές προς όφελος του κεφαλαίου τους και των πολυεθνικών εξόρυξης, με καταστροφικά για το περιβάλλον αποτελέσματα. 30 χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων αυτός ο ανταγωνισμός βαθαίνει και εμπλέκεται με το παγκόσμιο πολεμικό σκηνικό και τις αντίστοιχες συμμαχίες. Η αντιπαράθεση Τουρκίας - Ισραήλ, ο επιθετικός άξονας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ οδηγούν σε κλιμάκωση και κίνδυνο πολέμου, ιδίως σήμερα που η στρατιωτική βία και η πολεμική απειλή έχουν αναδειχθεί και νομιμοποιηθεί σε μέσα επιβολής των κρατικών συμφερόντων. Η Τουρκία επισείει μονίμως το casus belli και τη «γαλάζια πατρίδα» στο Αιγαίο ενώ επεμβαίνει διαρκώς στη Συρία επιδιώκοντας να συντρίψει την κουρδική αντίσταση εντός και εκτός Τουρκίας. Η ελληνική αστική τάξη με τη στρατηγική της συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ που οικοδομήθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και με την ολόπλευρη πρόσδεση σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ επιδιώκει μεγάλο μερίδιο στους υδρογονάνθρακες της Ανατ. Μεσογείου και αναβάθμιση της γεωπολιτικής της θέσης σε βάρος της Τουρκίας. Ο πιο πιστός στρατιώτης θα ανταμειφθεί, ελπίζει… Έτσι η Ελλάδα γίνεται συνένοχη στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Και οι δύο χώρες αυξάνουν τις δαπάνες για τους εξοπλισμούς ρίχνοντας τα βάρη στους λαούς, περικόπτοντας κοινωνικές δαπάνες και βυθίζοντας τους λαούς στη φτώχεια.Τα αστικά κόμματα συμφωνούν στους εθνικούς στόχους και στους «χάρτες» τους, με αποχρώσεις στη διαπραγματευτική τακτική. Η γραμμή όμως της «γαλάζιας πατρίδας» της Ανατ. Μεσογείου στην οποία όλοι συμφωνούν -και οι «αδιάλλακτοι» υπερπατριώτες και οι οπαδοί τη συνεννόησης και των συνομιλιών- είναι αυτή που απειλεί την ειρήνη, φέρνει «κανόνια αντί για βούτυρο», χύνει εθνικιστικό δηλητήριο στο λαό στρώνοντας αντικειμενικά το έδαφος στις ακροδεξιές φωνές πάσης φύσεως.Η εργατική επαναστατική αντίληψη δεν μπορεί να μιλάει με τη γλώσσα της κρατικής πολιτικής και με όρους δήθεν «εθνικών δικαίων», αλλά με τη γλώσσα του δίκιου, της ειρήνης και του κοινού καλού και για τους δύο γειτονικούς λαούς, αλλά και της προστασίας του περιβάλλοντος. Τα ζητήματα των θαλάσσιων ζωνών πρέπει να αντιμετωπιστούν με βάση την αρχή της δικαιοσύνης και μέσω της έντιμης συνεννόησης των λαών Ελλάδας, Τουρκίας και άλλων γειτονικών χωρών. Εννοείται πως αυτό δε μπορεί να υλοποιηθεί από αντεργατικές, αντιδραστικές, φιλοπόλεμες και Νατοϊκές κυβερνήσεις όπως οι σημερινές ή στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων. Μπορεί να γίνεται όμως ένας ορατός δρόμος διεξόδου από τη στιγμή που σε Ελλάδα και Τουρκία θα επιβάλλεται από το εργατικό-λαϊκό κίνημα έξοδος από ΝΑΤΟ και ΕΕ, απαγκίστρωση από επιθετικές συμμαχίες με ΗΠΑ και Ισραήλ, περιορισμό των στρατιωτικών δαπανών, ανατροπή των αντεργατικών και δολοφονικών για τους πρόσφυγες πολιτικών και ανατροπή τελικά των αστικών τάξεων στις δύο χώρες. Η αποτροπή ενός πολέμου, η υπόθεση της ειρήνης είναι υπόθεση μάχης των εργατικών και λαϊκών κινημάτων στις δύο χώρες σε αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.
Όχι στον πόλεμο και στον εθνικισμό, όχι στα φέρετρα για το κεφάλαιοΌχι στον άδικο ανταγωνισμό για τα κέρδη των πολυεθνικών, όχι στους εξοπλισμούς.Έξοδος από το ΝΑΤΟ, διώξιμο των αμερικανοτοϊκών βάσεων, καμία συμμαχία με το ΙσραήλΕιρήνη των λαών με εργατικό διεθνισμό και αλληλεγγύη".
Τα γεγονότα των Ιμίων τον Γενάρη του 1996 αποτελούσαν παραδοσιακά επίδειξη δύναμης των φασιστών της Χρυσής Αυγής, στην οποία κατά κανόνα συμμετείχαν δεκάδες νεοναζί από άλλες χώρες. Προσπαθώντας να καπηλευτούν τον θάνατο των τριών αξιωματικών, οργάνωναν φασιστικές φιέστες στο κέντρο της Αθήνας με στόχο να σπείρουν εθνικιστικό μίσος και να διαδώσουν τις ναζιστικές τους «ιδέες». Στο παρελθόν, πολλές φορές οι συγκεντρώσεις τους κατέληγαν σε επιθέσεις κατά μεταναστών ή όσων δεν ταίριαζαν στα ναζιστικά τους πρότυπα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της 2ας Φλεβάρη του 2008, όταν οι χρυσαυγίτες -σε πλήρη συνεργασία με τις δυνάμεις των ΜΑΤ- επιτέθηκαν κατά της αντιφασιστικής συγκέντρωσης μαχαιρώνοντας ένα άτομο και τραυματίζοντας άλλα τρία. Από το 2016 η αποφασιστικότητα του αντιφασιστικού κινήματος με ενωτική μαχητική δράση κατάφερε να ακυρώσει τις φασιστικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ρηγίλλης. Εδώ και 9 χρόνια οι φασίστες περιορίζονται σε θλιβερές και άμαζες εκδηλώσεις σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα, στα κρυφά και σε διαφορετικά σημεία από την πλατεία Ρηγίλλης. Με τη δίκη της Χρυσής Αυγής σε δεύτερο βαθμό να πλησιάζει στο τέλος της, οι φασίστες προσπαθούν να επιστρέψουν στο πολιτικό προσκήνιο, να ξαναχτίσουν τις δυνάμεις τους στη νεολαία και να σχηματίσουν ξανά δολοφονικά τάγματα εφόδου. 
Είναι εμφανές ότι το τελευταίο διάστημα η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις τις. Η κατάληψη στο 1ο ΕΠΑΛ Πετρούπολης με το αίτημα της ματαίωσης της γιορτής του Πολυτεχνείου, η επίθεση σε αντιφασίστες έξω από το 1ο ΓΕΛ Ιλίου, αλλά και η ενίσχυση της δημόσιας παρουσίας της τόσο σε συγκεντρώσεις (Γράμμο, Θερμοπύλες, Ν. Ηράκλειο) όσο και σε οργανωμένες εξορμήσεις σε γειτονιές της Αθήνας (Αργυρούπολη, πλατεία Αττικής, Πετρούπολη, Χαϊδάρι κα), της Θεσσαλονίκης και άλλες επαρχιακές πόλεις (Δράμα, Ρόδος, χωριά της Λακωνίας, κα) είναι γεγονότα που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το αντιφασιστικό κίνημα έχει καταφέρει να σταματά κάθε απόπειρα των φασιστών να εμφανιστούν στο δημόσιο χώρο, με τη συνεχή επαγρύπνηση και παρουσία του σε όλα τα φασιστικά καλέσματα. Η άνοδος του φασισμού είναι διαχρονικά ευθέως ανάλογη με τις πολεμικές εξάρσεις του ιμπεριαλισμού. Οι φασίστες προσπαθούν να αξιοποιήσουν εθνικές εντάσεις και να τις μετατρέψουν σε εθνικιστικό παροξυσμό, να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και να παρουσιαστούν σαν μια καινούργια δήθεν αντισυστημική πολιτική δύναμη. Έτσι και η σημερινή περίοδος, που η απειλή πολέμου είναι συνεχής και αυξανόμενη, τροφοδοτεί την άνοδο του εθνικισμού, της ακροδεξιάς και του φασισμού. Η σοκαριστικά κυνική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η απειλή επέκτασης του πολέμου στο Ιράν και συνολικά στη Μέση Ανατολή, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, η διαρκής γενοκτονία των Παλαιστινίων, δείχνουν ότι η διεθνής κατάσταση χειροτερεύει και κάθε στιγμή μπορεί να ανοίξει ένα νέο πολεμικό μέτωπο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σπεύδει να στραφεί στην πολεμική οικονομία, ρίχνοντας δισεκατομμύρια στους εξοπλισμούς, για να περισώσει τα κέρδη των αστών και δε θα διστάσει να θυσιάσει γι’ αυτό τους λαούς της, ρίχνοντας τους στη φωτιά του πολέμου. Η πτωχευμένη Ελλάδα έχει μπει για τα καλά σε πολεμικές προετοιμασίες, εδώ και χρόνια με λυκοσυμμαχίες, με επεκτατικές επιδιώξεις στην ανατολική Μεσόγειο, σπαταλώντας χρήματα που έχουν αρπαχθεί από τις κοινωνικές ανάγκες, σε μια χώρα που ο λαός πληρώνει την οικονομική κρίση για δεκαπέντε συνεχόμενα χρόνια.. Με αφορμή τη συμπλήρωση 30 ετών από τα γεγονότα στα Ίμια, η ΕΛΑΣ ανακοίνωσε την απαγόρευση όλων των υπαίθριων δημόσιων συναθροίσεων στο κέντρο της Αθήνας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ και μετά από απόφαση του Διευθυντή της Διεύθυνσης Αστυνομίας Αθηνών, απαγορεύεται η πραγματοποίηση κάθε υπαίθριας δημόσιας συνάθροισης με αφορμή τη συμπλήρωση -30- ετών από τα γεγονότα των Ιμίων, από ώρα 06:00’ της 30-1-2026 έως ώρα 06:00’ της 2-2-2026 στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς: Λεωφ. Βασ. Κωνσταντίνου – Λεωφ. Βασ. Αλεξάνδρου – Λεωφ. Βασ. Σοφίας – Πλουτάρχου – Πατριάρχου Ιωακείμ – Πλατεία Φιλικής Εταιρείας – Σκουφά – Λυκαβηττού – Αμερικής – Σταδίου – Πλατεία Συντάγματος – Φιλελλήνων – Λεωφ. Βασ. Αμαλίας – Λεωφ. Βασ. Όλγας – Λεωφ. Βασ. Κωνσταντίνου.
Η ανωτέρω απαγόρευση επιβάλλεται κατ’ εφαρμογή των κείμενων διατάξεων περί δημοσίων υπαιθρίων συναθροίσεων και στηρίζεται σε ειδική, συγκεκριμένη και επαρκώς τεκμηριωμένη εκτίμηση κινδύνου, σύμφωνα με τις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.
Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ "η λήψη του μέτρου κρίνεται απολύτως αναγκαία για την προστασία της δημόσιας ασφάλειας και της ομαλής κοινωνικοοικονομικής λειτουργίας, ενώ δεν υφίσταται ηπιότερο πρόσφορο μέσο που να διασφαλίζει αποτελεσματικά τους ανωτέρω σκοπούς, χωρίς να θίγεται υπέρμετρα η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του συνέρχεσθα".
Δεν υπάρχουν σχόλια