Δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί του Παναγόπουλου και 6 στελεχών της ΓΣΕΕ
Οι αποκαλύψεις για τη δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών του προέδρου της ΓΣΕΕ κ. Γιάννη Παναγόπουλου και έξι ακόμη υψηλόβαθμων στελεχών της Συνομοσπονδίας, στο πλαίσιο ελέγχου για διασπάθιση κονδυλίων ύψους άνω των 73 εκατ. ευρώ, δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία».
Αντίθετα, επιβεβαιώνουν με τον πιο ηχηρό τρόπο όσα εδώ και χρόνια καταγγέλλονται: ότι η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει αποκοπεί πλήρως από τους εργαζόμενους, τις ανάγκες τους και τους αγώνες τους, λειτουργώντας πλέον ως ένας μηχανισμός διαχείρισης κονδυλίων και όχι ως συνδικαλιστικό όργανο υπεράσπισης δικαιωμάτων.
Τα ευρωπαϊκά και κρατικά προγράμματα κατάρτισης και εκπαίδευσης, που υποτίθεται ότι είχαν στόχο τη στήριξη των εργαζομένων και των ανέργων, φαίνεται –σύμφωνα με τα στοιχεία της Δικαιοσύνης– να μετατράπηκαν σε πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας, με απευθείας αναθέσεις, εικονικές εταιρείες, αδιαφάνεια και πρακτικές που καμία σχέση δεν έχουν με το εργατικό κίνημα.
Έτσι γίνεται όταν μια συνδικαλιστική οργάνωση λειτουργεί ως Ανώνυμη Εταιρεία!
Η ΓΣΕΕ τα τελευταία χρόνια δεν λειτουργεί ως συλλογικός εκφραστής της μισθωτής εργασίας, αλλά ως ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, απολύτως ενσωματωμένος στο σύστημα, που αναπαράγει έναν κλειστό κύκλο επαγγελματιών συνδικαλιστών. Έναν κύκλο συνδικαλιστικής αριστοκρατίας, αποκομμένο από τους χώρους δουλειάς, που διαχειρίζεται εξουσία, κονδύλια και προνόμια.
Ιδιαίτερα προκλητικό είναι το γεγονός ότι την ώρα που αποκαλύπτονται αυτές οι υποθέσεις, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ εμφανίζεται στη Βουλή να τοποθετείται για τις Συλλογικές Συμβάσεις, όταν η ίδια η Συνομοσπονδία έχει εδώ και χρόνια αποτύχει να οργανώσει ουσιαστικούς αγώνες για μισθούς, δικαιώματα και αξιοπρεπείς συντάξεις.
Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν έχουν ανάγκη από συνδικαλιστικές ηγεσίες που λειτουργούν ως «μάνατζερ προγραμμάτων» και συνομιλητές της εξουσίας.
Έχουν ανάγκη από μαχητικά, δημοκρατικά και διαφανή συνδικάτα, που λογοδοτούν στη βάση τους και όχι σε χρηματοδοτικούς μηχανισμούς.
Η πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης είναι αναγκαία. Το ίδιο αναγκαία, όμως, είναι και η πολιτική και συνδικαλιστική αποκαθήλωση ενός μοντέλου που απαξίωσε το εργατικό κίνημα και το απομάκρυνε από την κοινωνία.
Δεν υπάρχουν σχόλια