Νίκος Βούτσης: «H δημοκρατική αντιπολίτευση να μην πάει στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση»

 "Ο κ. Μητσοτάκης θέλει να «συνταγματοποιήσει» τις μνημονιακές – δημοσιονομικές δεσμεύσεις. Αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη πτυχή μαζί και με το «κλείσιμο ματιού» στους επενδυτές σε σχέση με το περιβάλλον ή την εργασιακή νομοθεσία που την διέλυσε. Αυτή είναι η μία πλευρά η οικονομικο-κοινωνικο-ταξική. Κυρίως όμως θέλει να κανονικοποιήσει, να έχει άλλοθι για τα «τέρατα και σημεία» τα οποία έκανε" ισχυρίζεται ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νίκος  Βούτσης στην εφημερίδα "ΕΠΟΧΗ".

Ο κ. Βούτσης στέλεχος της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ συνομίλησε με τον Στρατή Ηλιάκη  για μια σειρά θέματα της πολιτικής επικαιρότητας και ξεδίπλωσε τις σκέψεις του.

 

"Λίγες ώρες μετά το ναυάγιο στη Χίο, ποιες είναι οι σκέψεις σας; Συνηθίσαμε τη φρίκη;

Έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα πράγματα από τότε που ήταν πλειοψηφικές οι απόψεις της υποδοχής των μεταναστών και προσφύγων. Έχει αλλάξει το διεθνές κλίμα. Η σύγκρουση μέσα στις κοινωνίες θα προσλάβει πολύ πιο οξυμένες διαστάσεις. Την ίδια ώρα αναπτύσσονται, σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης (Ισπανία), απόψεις για μία μαζική νομιμοποίηση μεταναστών και προσφύγων. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή ως πρώτη πύλη εισόδου. Βαρύνεται ως χώρα με το έγκλημα της Πύλου, το Φαρμακονήσι –κι όχι μόνο. Αντί πρωτοκόλλου διάσωσης, υπάρχει πρωτόκολλο αποτροπής. Όταν αυτό το πρωτόκολλο «στραβώσει» έχουμε θανάτους, δολοφονίες. Είναι σαφές ότι αυτό συνέβη και τώρα. Οι εντολές ήταν και είναι βασικά για αποτροπή. Σε όλη τη Μεσόγειο ίσως έχουμε φτάσει τους 30.000 νεκρούς τα τελευταία δέκα χρόνια.

Έχει χαθεί η ιδεολογική μάχη της Αριστεράς στο προσφυγικό;

Είναι τεράστιες οι ευθύνες της Ευρωπαϊκης Ένωσης, διότι υπαναχώρησε από το δειλό βήμα που είχε κάνει πριν από 2,5 χρόνια και που δεν είχε εφαρμοστεί, να λέμε αλήθεια, της μεταρρύθμισης του Δουβλίνο. Για πρώτη φορά είχε εισάγει τη ρύθμιση για υποχρεωτική κατανομή με μέρισμα ευθύνης, σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Ήταν ένα γενναίο βήμα που το ζητούσαμε χρόνια ολόκληρα. Υπαναχώρησε η Ευρώπη από αυτή την αρχή, καθώς το κλίμα βάρυνε διεθνώς. Έχει αλλάξει ο συσχετισμός. Πλέον, ηγεμονικά σε έναν βαθμό, υπάρχουν ακροδεξιές απόψεις που συμπυκνώνονται στην Ευρώπη-φρούριο. Είναι ένας νέος ιμπεριαλισμός. Δεν πρέπει να μας πιάνει η ψυχή μας για την ελληνική κοινωνία. Είναι θέμα της πολιτικής κατάστασης και του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων. Εκεί υπεισέρχεται το θέμα για την Αριστερά και το προοδευτικό τόξο, το πώς απαντάται αυτή η υπαρκτή και διογκωμένη –λόγω του διεθνούς κλίματος– κατάσταση. Υπάρχουν δυνάμεις που όχι απλά καταδικάζουν αυτές τις εγκληματικές ενέργειες, αλλά εισηγούνται μία άλλη πολιτική και αποδομούν τις κραυγές του υπουργού Μετανάστευσης.    

Η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει τη συζήτηση για το Σύνταγμα, λίγους μήνες πριν τις εκλογές, θέτοντας εξαρχής τα άρθρα που επιθυμεί να αλλάξει ή καταργήσει. Πού αποσκοπεί με αυτό;

Ο κ.Μητσοτάκης θέλει να «συνταγματοποιήσει» τις μνημονιακές – δημοσιονομικές δεσμεύσεις. Αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη πτυχή μαζί και με το «κλείσιμο ματιού» στους επενδυτές σε σχέση με το περιβάλλον ή την εργασιακή νομοθεσία που την διέλυσε. Αυτή είναι η μία πλευρά η οικονομικο-κοινωνικο-ταξική. Κυρίως όμως θέλει να κανονικοποιήσει, να έχει άλλοθι για τα «τέρατα και σημεία» τα οποία έκανε. Παραδείγματος χάριν, υπονόμευσε απολύτως τρεις συνταγματικά κατοχυρωμένες ανεξάρτητες αρχές, την ΑΔΑΕ, την Αρχή Προστασίας Δεδομένων, τον Συνήγορο του Πολίτη –που είναι τα αντίβαρα στην κυβερνητική εξουσία. Υπονόμευσε και προσπάθησε να χειραγωγήσει τις εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές της Βουλής. Σε κοινή θέα, προσπάθησε –και σε έναν βαθμό το πέτυχε– να χειραγωγήσει τη δικαιοσύνη στο ανώτατο επίπεδο του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Για όλα τα ζητήματα που άπτονται της συνταγματικής τάξης έχει δώσει δείγματα γραφής. Και βγαίνει τώρα ο κ. Μητσοτάκης και λέει «ανοίγω διάλογο, φτιάχνω ατζέντα για το άρθρο 16» –το οποίο επίσης πρωτοφανώς έχει κονιορτοποιήσει με τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων “fast food”. Η πρόθεσή του είναι να στριμώξει πολιτικά τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, να ωραιοποιήσει τη δική του άθλια πολιτική της εξαετίας και να βοηθήσει τον χώρο του επικοινωνιακά.

Η Αριστερά πώς πρέπει να πάει στη συζήτηση για το Σύνταγμα;

Εάν πρόκειται τελικά να οδηγηθούμε σε αυτή τη συζήτηση εκόντες άκοντες, προφανώς θα πάει με το φορτίο πολύ συγκεκριμένων και πιο ριζοσπαστικών προτάσεων, όπως είχαμε κάνει και την προηγούμενη φορά. Η προσωπική μου γνώμη είναι να μην μπουν καθόλου στη συζήτηση οι δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, να την καταγγείλουν πολιτικά. Να αποδομηθεί στη συνείδηση του κόσμου αυτή καθεαυτή η προσπάθεια αναθεώρησης και να δυσκολευτεί στο να ξεκινήσει. Οι πολιτικές δυνάμεις να μπούνε σε αυτή τη κουβέντα μόνο εάν ξεκινήσει εν τέλει η προτείνουσα Βουλή. Να γίνει κάθε προσπάθεια να εμποδιστεί. Οποιοδήποτε κουβεντολόι τώρα ανά άρθρο είναι «νερό στον μύλο» του Μητσοτάκη για πολιτικό αποπροσανατολισμό. Είναι κατεξοχήν στρατηγικό πολιτικό ζήτημα. Συντάσσομαι απολύτως με τις απόψεις που λένε ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι υπόλογος για καταστρατήγηση, στα όρια εκτροπής, κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος. Το ζήτημα τώρα είναι η τήρηση του Συντάγματος, η πολιτική και εκλογική αποδοκιμασία του καθεστώτος Μητσοτάκη και η επαναφορά της συνταγματικής τάξης.

Δύο εβδομάδες μετά το συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Αποχώρηση 10 μελών της ΚΕ. Από την πρώτη ημέρα, μετά τη λήξη του συνεδρίου, καταγράφονται διαφορετικές αναγνώσεις της πολιτικής απόφασης και του τρόπου συγκρότησης ενός ευρύτερου μετώπου. Πώς το εξηγείτε αυτό; Η Νέα Αριστερά βρίσκεται σε μία παραγωγική διαδικασία ή αδιέξοδη;

Έχω περιορισμένη αισιοδοξία για το τι συμβαίνει και θα συμβεί. Συμφωνώ απολύτως με το γράμμα της πολιτικής απόφασης. Θα έπρεπε να υπάρχει και το πνεύμα για τη λειτουργία, για την πράξη στο πεδίο, με βάση αυτή την απόφαση, από όλες και όλους που ενδεχομένως έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Δεν βλέπω ακόμα αυτή τη διάθεση και την πολιτική ικανότητα να οργανωθεί η εφαρμογή αυτής της απόφασης –που πρέπει να εφαρμοστεί. Η Νέα Αριστερά είναι προφανές ότι αποτελεί ένα σημαντικό, διακριτό κομμάτι μέσα στην Αριστερά. Με πολύ καλή κοινοβουλευτική παρουσία και με καλές προγραμματικές επεξεργασίες. Αυτό που δεν έχει η Νέα Αριστερά είναι ότι δεν υπήρξε οργάνωση της επιρροής και οργάνωση του ανοίγματος του κόμματος και της πιστοποίησης της ταυτότητας του κόμματος. Είχε και έχει επικοινωνία με ευρύτερα τμήματα της Αριστεράς, για τα οποία δεν έγινε καμία προσπάθεια να διαμορφωθεί ένας ζωτικός χώρος που ενδεχομένως θα είχε και εκλογικά αποτελέσματα.

Είναι μία δύναμη πρωτοπόρα για την προγραμματική σύγκλιση και την ευρύτερη δυνατή ενότητα για μια εναλλακτική πρόταση. Πώς θα γίνουμε ένα ανοικτό, σύγχρονο κόμμα της Αριστεράς που θα οργανώνει και θα γονιμοποιεί τον ζωτικό του χώρο και ταυτόχρονα πώς θα γίνουμε μία δύναμη που στην κοινή συνείδηση των ανθρώπων της Αριστεράς θα είναι πρωτοπόρα στον προγραμματικό διάλογο και στη συγκρότηση συμμαχιών; Και τα δύο αυτά είναι ακόμα ζητούμενα. Έχουν συμπεριληφθεί στην πολιτική απόφαση. Άλλοι την ερμηνεύουν έτσι, άλλοι αλλιώς –κακώς κατά τη γνώμη μου. Η Νέα Αριστερά για να καταστεί βιώσιμη και αναντικατάστατη προϋποθέτει την ανοικτότητα, τη διεύρυνση των αναφορών και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην προγραμματική συζήτηση. Η διλημματική εκφορά αποπροσανατολίζει και παγιδεύει. Στοιχείο της ταυτότητας είναι οι συνεργασίες, αλλά οι συνεργασίες χωρίς ταυτότητα δεν έχουν τη διακριτότητα που είναι απαραίτητη ανάμεσα στις δυνάμεις. Η Εποχή είναι ένα θετικό αντιπαράδειγμα. Κατάφερε να οργανώσει, να είναι σημείο αναφοράς ενός ευρύτερου χώρου και μιας προσπάθειας. Αυτή την οργάνωση θα έπρεπε να είχαμε επιλέξει. Έχει τους ανθρώπους, τα ανοιχτά μυαλά, τα μη δεσμευμένα. Δεν πρέπει να πάμε σε νέους δογματισμούς.

Πώς αξιολογείτε το κάλεσμα του Αλέξη Τσίπρα για τον σχηματισμό ομάδας εργασίας με στόχο τη σύγκλιση Σοσιαλδημοκρατίας, Ριζοσπαστικής Αριστεράς και Πολιτικής Οικολογίας; Ήδη από τον «Κόσμο» υπάρχει μία θετική πρώτη αντίδραση. Θα μπορούσε αυτός ο προγραμματικός διάλογος να γίνει από τον Αλέξη Τσίπρα ή όχι;

Όχι, δεν θα μπορούσε. Διότι δεν είναι η διαμόρφωση μίας από κοινού ατζέντας διακριτών κομμάτων και ρευμάτων της Αριστεράς. Είναι, απ’ ότι έχουν διευκρινίσει με όλους τους τόνους όσοι μιλάνε εκ μέρους του Αλέξη Τσίπρα, μία προσπάθεια εμπλουτισμού και διαμόρφωσης προγραμματικών θέσεων του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα οποτεδήποτε αυτό οργανωθεί. Όλη αυτή η προσπάθεια δεν λειτουργεί για την αναγκαία ανασύνθεση της Αριστεράς, αλλά λειτουργεί εκ των πραγμάτων αποσυνθετικά για το πολιτικό σκηνικό μέσα στον χώρο της Αριστεράς. Εμποδίζει την καθαρή κι αναγκαία συζήτηση για την αναζήτηση ενός ρεαλιστικού και ριζοσπαστικού προγράμματος και τη σύμπνοια που θα έπρεπε εδώ και καιρό να αναπτύσσεται στις διακριτές δυνάμεις της Αριστεράς.

Η Μαρία Καρυστιανού καταφέρνει και διεισδύει σε κεντροαριστερά, αριστερά ακροατήρια και στις δεξαμενές των αναποφάσιστων. Πώς αξιολογείτε την πολιτική παρουσία της και τι θα λέγατε σε έναν απογοητευμένο ψηφοφόρο της Αριστεράς που πρόκειται να την ψηφίσει;

Το αίτημα για δικαιοσύνη –αν συνδεθεί με την ανάγκη για ριζοσπαστική αλλαγή του πολιτικού συστήματος και προοδευτικές λύσεις– μπορεί να γονιμοποιεί πολύ μεγάλες τομές στην Ιστορία. Καμία σχέση δεν έχει το πεδίο των ιδεών και των απόψεων που έχει επιλέξει η κ. Καρυστιανού με τη συμπύκνωση αυτού του αιτήματος. Ακραία συντηρητικές αντιλήψεις στα ζητήματα των δικαιωμάτων, των ελευθεριών, στα λεγόμενα «εθνικά ζητήματα». Αυτό παρουσιάζεται τώρα ενώπιόν μας. Αυτό λοιπόν έχει απήχηση σήμερα στην ελληνική κοινωνία. 

Για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι η Νέα Δημοκρατία έχει σφυρηλατήσει, οργανώσει αυτές τις ιδέες σε μεγάλο βαθμό και από την άλλη είναι ένα αποτέλεσμα της ταλαιπωρίας των δυνάμεων της δικιάς μας Αριστεράς. Η πολυδιάσπαση του χώρου, η τοξικότητα που παράχθηκε λειτούργησε αποθαρρυντικά για μία μαζική οργάνωση αριστερών απόψεων. Θεωρώ δραματική υπαναχώρηση στη διαμόρφωση της πολιτικής ζωής του τόπου την ύπαρξη προσωποπαγών κομμάτων. Είμαι σαφώς και αναντίρρητα υπέρ της ύπαρξης κομμάτων με δομές, με συλλογικές ηγεσίες, διαδικασίες, ανοικτή κριτική, εναλλαγές ρόλων, σκληρών αντιπαραθέσεων. Πάμε σε ένα πολιτικό σύστημα στο στυλ «θα σε σώσει ο τάδε». Ένα απολίτικο κλίμα που δημιουργεί μεγάλη αστάθεια, διότι εκ των πραγμάτων φεύγει από τη σύγκρουση Αριστεράς – Δεξιάς". 

ΠΗΓΗ: epohi.gr - 8/2/2026 

                                                                                                                                                           Ρωγμή στην ενημέρωση