«Η Επανάσταση του 1821 μας υπενθυμίζει ότι «οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι»

 Η Επανάσταση του 1821 απέδειξε ότι οι επαναστάσεις είναι η ατμομηχανή για την ιστορική  εξέλιξη των κοινωνιών την  ιστορία προς τα εμπρός. Ανατρέπουν εξουσίες όσο ισχυρές και αν φαίνονται  και δημιουργούν μια νέα κατάσταση.

 Υπενθυμίζει και διδάσκει και σήμερα ότι «οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι «Όχι στους συμβιβασμένους. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»

Η εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 ανέτρεψε τη φεουδαρχική εξουσία και την οθωμανική κυριαρχία και άνοιξε τον δρόμο για τη συγκρότηση του νέου, του ελληνικού αστικού κράτους. Εξέφρασε το αναγκαίο επαναστατικό βήμα της εποχής για την απελευθέρωση του λαού και την δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Η μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789-1795, η ανάπτυξη του κινήματος του ευρωπαϊκού και νεοελληνικού διαφωτισμού,  ο στοχαστής και επαναστάτης Ρήγας Φεραίος, ο επονομαζόμενος Βελεστινλής , αποτέλεσαν τον ιδεολογικό και πολιτικό τροφοδότη της ελληνικής επανάστασης του 1821.

Η κρίση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα του 17^ου αιώνα, ο παλιός τρόπος παραγωγής, ο ασιατικός, αποσυντίθεται με την ανάπτυξη εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, εμπορικού και ναυτιλιακού κεφαλαίου. Μέχρι το τέλος του 18^ου αιώνα οι χριστιανικοί-ορθόδοξοι πληθυσμοί δεν διαθέτουν εθνική συνείδηση, η οθωμανική αυτοκρατορία συγκροτείται στη βάση θρησκευτικών κοινοτήτων (μιλιέτ) με κυρίαρχη τη μουσουλμανική κοινότητα. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης,  ως φορέας υπεράσπισης της Οθωμανικής τάξης πραγμάτων αναπτύσσει ένα εθελόδουλο αντιδιαφωτιστικό κήρυγμα μέσω των επιστολών του Γρηγορίου Ε’ προς τους Επτανήσιους κατ’ εντολή του ίδιου του Σουλτάνου. Το αντιδιαφωτιστικό μένος του Πατριαρχείου, με την πατριαρχική καταδίκη του Ρήγα, την έκδοση της περίφημης Πατρικής Διδασκαλίας (1798)  καταδικάζει τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης για ελευθερία και ισότητα. Στη διακήρυξη της εθελοδουλίας από το Πατριαρχείο θ’ απαντήσει ο Κοραής με την Αδελφική Διδασκαλία αλλά και με το περίφημο Υπόμνημα για την κατάσταση του πολιτισμού στην Ελλάδα (1803).

Ελλαδίτες στον ελλαδικό χώρο,  και στο εξωτερικό,  πρωτοπόρα και ριζοσπαστικά άτομα της κοινωνίας, εμπνευσμένα από τα κινήματα του καιρού τους αναζητούσαν  σχέδιο πολιτικής ανεξαρτησίας  από την οθωμανική αυτοκρατορία  και τη  συγκρότηση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Συγκρότησαν τη Φιλική Εταιρεία ως εμπνευστή  της επανάστασης.  Καθοριστικές στιγμές στη συγκρότηση αυτού του σχεδίου είναι ασφαλώς το επαναστατικό έργο του Ρήγα Βελεστινλή, η έκδοση του επαναστατικού κειμένου της «Ελληνικής Νομαρχίας» του Ανωνύμου του Έλληνος και η συγκρότηση επαναστατικής οργάνωσης, της Φιλικής Εταιρείας το 1814, στην Οδησσό της Ρωσίας κατά τα συνωμοτικά πρότυπα των Καρμπονάρων. 

«Η οργανωτική διάρθρωση της «Φιλικής Εταιρίας» ήταν επεξεργασμένη πάνω στα πρότυπα τού ευρωπαϊκού συνωμοτικού εταιρισμού της εποχής, που εκπροσωπούνταν στη Δύση από τούς Καρμπονάρους και τους Ελεύθερους Τέκτονες (Μασσόνους). Γι’ αυτό και ολόκληρο το συνωμοτικό οργανωτικό της Φιλικής ήταν μετάπλαση κατάλληλη για τις Βαλκανικές συνθήκες, καμωμένη από τον ιδιοφυή οργανωτή Σκουφά, τού συνωμοτικού μηχανισμού των Καρμπονάρων». 

Η Φιλική Εταιρεία ήταν η επαναστατική οργάνωση που κατάφερε να οργανώσει κοινωνικές συμμαχίες και να προετοιμάσει πολιτικά και υλικά την επανάσταση, αλλά όχι και να διαμορφώσει την πορεία και την εξέλιξή της μετά την έναρξή της.

Με την Φιλική Εταιρεία συμπαρατάχθηκαν πολλοί από αυτούς που βίωναν την ταξική, εθνοτική και θρησκευτική καταπίεση, κυρίως οι φτωχές αγροτικές μάζες, και αποτέλεσαν τα «μπουλούκια»- «στρατό» που νίκησαν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τα στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. «Αντάρτης Κλέφτης Παλληκάρι πάντα ο ίδιος ο λαός»

Η επανάσταση του 1821 δεν επισφράγισε μόνο την κατάλυση του οθωμανικού ζυγού, αλλά και αποτέλεσε ''φωτεινό φάρο'' για την αναβίωση της επαναστατικής ορμής σε όλη στην Ευρώπη.

Η ελληνική επανάσταση του 1821 είναι το καθοριστικό σημείο εκκίνησης για την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων στον ελλαδικό χώρο. Διαμορφώνει ένα κράτος εθνικό στη μορφή του και αστικό στο κοινωνικό του περιεχόμενο. Καταλύει ουσιαστικά τον ασιατικό δεσποτισμό σε όλα τα επίπεδα μετατρέποντας τον χτεσινό ραγιά σε πολίτη και οργανώνει τον λαό σε έθνος μέσω της συγκρότησης ενός συνταγματικού δημοκρατικού κράτους. Ενός κράτους που στηρίζεται στη διάκριση των εξουσιών και στην κατοχύρωση ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, ειδικά με τα πολιτεύματα της Επιδαύρου και της Τροιζήνας. Το ξεκίνημα της στηρίζεται σε μια συμμαχία μεσοαστικών στρωμάτων και αγροτικών λαϊκών μαζών που εξαναγκάζει τόσο το μεγαλοαστικό στοιχείο των νησιών όσο και τους προεστούς της Πελοποννήσου να συμμετάσχουν σ’ αυτήν.

Η αστική μερίδα με επικεφαλής τον Α. Μαυροκορδάτο και τον Γ.Κουντουριώτη προκρίνει την πολιτική συμμαχία με την Αγγλία, την ισχυρότερη καπιταλιστική δύναμη της εποχής, που είναι και παγκόσμια δύναμη στη θάλασσα, ενώ η παραδοσιακή μερίδα των γαιοκτημόνων και των στρατιωτικών της Πελοποννήσου είναι προσανατολισμένη προς την ορθόδοξη Ρωσία .

Μέσα από εμφύλιες διαμάχες, αντιθέσεις, φυλακίσεις αγωνιστών όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης φτάσαμε στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Εμφύλιες Διαμάχες (1823-1825)
Κατά τη διάρκεια του αγώνα, η ανάγκη για τον έλεγχο της εξουσίας οδήγησε σε δύο κύριους κύκλους εμφυλίων πολέμων:

Α' Εμφύλιος (Φθινόπωρο 1823 - καλοκαίρι 1824): Σύγκρουση μεταξύ στρατιωτικών (με ηγέτη τον Κολοκοτρώνη) και των πολιτικών (κυβέρνηση Κουντουριώτη).

Β' Εμφύλιος (Οκτώβριος 1824 - αρχές 1825): Πελοποννήσιοι οπλαρχηγοί εναντίον της κυβέρνησης, η οποία υποστηριζόταν πλέον από Στερεοελλαδίτες και Νησιώτες. 

Ο «Γέρος του Μοριά», Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ως κεντρική ηγετική μορφή, βρέθηκε στο επίκεντρο αυτών των αντιθέσεων.

1825: Μετά την ήττα της παράταξής του στον εμφύλιο, φυλακίστηκε από την κυβέρνηση στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα.

Αποφυλακίστηκε τέσσερις μήνες αργότερα, όταν η εισβολή του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο κατέστησε απαραίτητη την ηγετική του ικανότητα.

 Μετά την ίδρυση του κράτους, επί Αντιβασιλείας του Όθωνα, ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε (1833 ξανά στο Παλαμήδι με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, καταδικάστηκε σε θάνατο και αργότερα αμνηστεύτηκε. 

 Η περίοδος αυτή έδειξε ότι οι αντιθέσεις μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών ήταν θεμελιώδεις για τη διαμόρφωση της εξουσίας στο νέο κράτος.

Παρά τις διαιρέσεις, η ανάγκη για επιβίωση, η στρατιωτική ιδιοφυΐα ορισμένων ηγετών και η διεθνής διπλωματία οδήγησαν στην αναγνώριση του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Η δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους επισφραγίστηκε διπλωματικά με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου 1830, Οι μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) υπέγραψαν την ανεξαρτησία της Ελλάδας, ως κυρίαρχο κράτος, μετά τον Αγώνα του 1821 και δεν θα είναι πλέον υποτελής στον Σουλτάνο. 

 Ως πολίτευμα  αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση μοναρχίας.

Πρώτος βασιλιάς ορίστηκε  ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας.

Τα σύνορα οριστικοποιήθηκαν το 1832, περιλαμβάνοντας Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Εύβοια, Κυκλάδες και Σποράδες. Με έκταση  περίπου 47.516 τ.χλμ. και με πληθυσμό 750.000 κατοίκους.

Ο Ιωάννης  Καποδίστριας, συνεχίζοντας τη αστική στρατηγική του ενιαίου συγκεντρωτικού κράτους μέσα από το δρόμο του βοναπαρτισμού, ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας (1828–1831), αναλαμβάνοντας το δύσκολο έργο της οργάνωσης του κράτους μετά την Επανάσταση.

Εκλέχθηκε από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας (1827) και έφτασε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1828, θέτοντας τις βάσεις της σύγχρονης ελληνικής διοίκησης. 

Σήμερα η καπιταλιστική Ελλάδα και η εξουσία των αστικών δυνάμεων και κυβερνήσεων, συσσωρεύει πλούτο σε λίγα χέρια, διευρύνει τις ταξικές ανισότητες, είναι προσαρτημένη στο άρμα ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ. Συντάσσεται με τα πολεμικά σχέδια καπιταλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών συμμαχιών,  σε βάρος του λαού, που βιώνει τις συνέπειες αυτών των πολιτικών.

Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος συμμετέχει στις πολεμικές συγκρούσεις, στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στους ενεργειακούς πολέμους, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, του εφοπλιστικού και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου. Η χρήση των αμερικανονατοϊκών βάσεων, τα πολεμικά πλοία, αεροπλάνα και όλο το στρατιωτικό υλικό και δυναμικό που συμμετέχει σε αποστολές ξένες στα συμφέροντα του ελληνικού λαού και που τον καθιστούν στόχο αντιποίνων, αποτελούν έγκλημα απέναντι στο λαό, στους στρατευμένα παιδιά του λαού, που στέλνονται εκτός συνόρων της χώρας.  

Η πολιτική τους για την πολεμική οικονομία αποτελεί θηλιά στο λαιμό των εργαζομένων και των λαϊκών νοικοκυριών.

Δεν υπάρχει ένα ενιαίο “εθνικό συμφέρον”, κοινοί “εθνικοί στόχοι”, ότι η “πατρίδα” του κεφαλαίου βρίσκεται στην αντίπερα όχθη απ’ την “πατρίδα” των εργαζομένων, του λαού.

Να τους ανατρέψουμε μέσα από συλλογικούς μαζικούς δυναμικούς αγώνες.

Τα εργατικά -λαϊκά δικαιώματα και οι κοινωνικές ανάγκες ψηλά στην σημαία των κοινωνικών αγώνων.  

Επιμέλεια: Παναγιωτόπουλος Χρήστος

                                                               Ρωγμή στην ενημέρωση