Άγνωστοι βανδάλισαν την προτομή του Λαγκαδινού αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, δάσκαλου και στέλεχος του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη

 

Για δεύτερη φορά, άγνωστοι βανδάλισαν ρίχνοντας αυτή την φορά κίτρινη μπογιά, την προτομή του Λαγκαδινού αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, δάσκαλου  και στέλεχος του ΚΚΕ Νίκου Πλουμπίδη.

Η προτομή έχει τοποθετηθεί από το ΚΚΕ στις 28 Ιούλιου 2024 στη γενέτειρα του Νίκου Πλουμπίδη σε κεντρικό σημείο, στα Λαγκάδια Γορτυνίας Ν. Αρκαδίας.  

Δεν πρόκειται απλώς για φθορά σε ένα μνημείο, αλλά για προσβολή της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής αξιοπρέπειας του τόπου μας. 

Η επανάληψη τέτοιων ενεργειών προκαλεί έντονο προβληματισμό και αγανάκτηση.

 ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ ! 

Η οργάνωση  Αρκαδίας του ΚΚΕ, καταδικάζει, τον βανδαλισμό και θα προχωρήσει άμεσα στην αποκατάσταση του μνημείου.

Ποιος ήταν ο Νίκος Πλουμπίδης 

Ο Νίκος  Πλουμπίδης

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στα  Λαγκάδια Γορτυνίας Ν. Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη του 1902 από φτωχή αγροτική οικογένεια.

Υπηρέτησε στο στρατό για ένα χρόνο έως τον Οκτώβριο του 1923. Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο του Πύργου Ηλείας  τον Ιούλιο του 1924. Τον Σεπτέμβριο του 1926 διορίστηκε ως δάσκαλος στη Βούρμπα  Ελασσόνας και  αναπτύσσει συνδικαλιστική δράση στον διδασκαλικό κλάδο.

 Στα πρώτα βήματα της συνδικαλιστικής του πορείας εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Δημοσιοϋπαλληλικής Ομοσπονδίας και λίγο αργότερα της Πανυπαλληλικής Συνομοσπονδίας. Εργάζεται  στην Ελασσόνα ως τον Ιούλιο του 1929.

Στην Ελασσόνα έρχεται σε επαφή με κομμουνιστές της περιοχής, διαβάζει τα πρώτα επαναστατικά βιβλία, αποδέχεται τις ιδέες του ΚΚΕ και  γίνεται μέλος του.  

 Τον Αύγουστο του 1929 κατεβαίνει στην Αθήνα για μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο Στοιχειώδους Εκπαίδευσης και παίρνει μέρος στη μεγάλη φοιτητική απεργία του 1929, πιάνεται και ξυλοκοπείται άγρια. Οι γιατροί διαπιστώνουν ότι πάσχει από φυματίωση και μπαίνει για λίγο σε Σανατόριο.

 Για τις  συνδικαλιστικές και κομματικές δραστηριότητες του συνελήφθη τον Μάρτη του 1931, επί κυβερνήσεως Ελ. Βενιζέλου,  για παράβαση του Ν.2229 του γνωστού Ιδιώνυμου   και καταδικάστηκε σε 3 μήνες φυλάκιση με παράλληλη απόλυση από τη θέση του. Έκτοτε αφιερώθηκε στον συνδικαλισμό και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΕΓΣΕΕ).

 Από τον Γενάρη του 1934 έως τον Αύγουστο του 1935 αντιπροσωπεύει την Ενωτική ΓΣΕΕ στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή στη Μόσχα,  όπου παράλληλα σπουδάζει στη Λενινιστική Σχολή (MLS).

Παράλληλα με τη συνδικαλιστική του δράση αναδείχθηκε και στην ηγεσία του ΚΚΕ. Ανέλαβε διάφορες καθοδηγητικές θέσεις και συμμετείχε στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ που πήρε μέρος στο 7^ο Συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1935. 

Στο  6ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμβρη του 1935 ο Πλουμπίδης εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά ο Πλουμπίδης πέρασε στην παρανομία. 

Αρχικά ανέλαβε γραμματέας της παράνομης κομματικής επιτροπής του ΚΚΕ Θεσσαλίας στο Βόλο και στη συνέχεια στη Μακεδονία. Τον Ιούνιο του 1938, μετά από τις συλλήψεις πολλών ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ τον Απρίλιο και Μάιο του ίδιου έτους, έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος και μαζί με τους Γιώργη Σιάντο, Κώστα Θέο, Γρηγόρη Σκαφίδα, Δημήτρη Μιχαηλίδη ανέλαβαν την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Ο ίδιος ανέλαβε στη Θεσσαλονίκη την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου έως τον Απρίλιο του 1939, όπου και κατεβαίνει στην Αθήνα όταν αυτό εξαρθρώνεται από την Ασφάλεια.

Το χρονικό διάστημα μέχρι τον Μάιο του 1939 η ηγεσία του ΚΚΕ βρέθηκε αντιμέτωπη με πολλαπλές συλλήψεις ηγετικών στελεχών και μελών του κόμματος και προσπαθούσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες να συντονίσει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. 

Στις 22 Μαΐου 1939 ο Πλουμπίδης συνελήφθη στο Κουκάκι από την Ασφάλεια σε κομματικό ραντεβού με τον Γ. Μιχαηλίδη.  Επειδή έπασχε από φυματίωση μεταφέρθηκε στο σανατόριο «Σωτηρία» στην πτέρυγα πολιτικών κρατουμένων.

Την πολυτάραχη εκείνη περίοδο για το ΚΚΕ (διώξεις, φυλακίσεις, παρανομία) μέχρι το 1939-1940, ο Πλουμπίδης που ήταν έγκλειστος στη Σωτηρία, μέσω ενός παρανόμου δικτύου, συνδέθηκε με την Κ.Ε του ΚΚΕ και αρθρογραφούσε  κατά διαστήματα στον παράνομο Ριζοσπάστη. 

Μερικούς μήνες πριν την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς ο Πλουμπίδης μεταφέρθηκε από το σανατόριο Σωτηρία στις φυλακές της Τρίπολης από όπου δραπέτευσε στις 26 Φλεβάρη του 1942.

 Αμέσως μετά την δραπέτευσή του φθάνει στην Αθήνα και εντάσσεται στην καθοδήγηση του ΚΚΕ. Παράλληλα εντάσσεται στις γραμμές της  Εθνικής Αντίστασης, αναλαμβάνοντας την καθοδήγηση του Εργατικού ΕΑΜ. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.^[

Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής έδρασε στην Αθήνα και ήταν από τους βασικούς διοργανωτές των κινητοποιήσεων του ΕΑΜ κατά της πολιτικής επιστράτευσης (Φλεβάρης-Μάρτης 1943), κατά της επέκτασης της Βουλγαρικής ζώνης κατοχης (Ιούλιος 1943) κλπ.

Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, τον Απρίλιο του 1945, ο Νίκος Πλουμπίδης εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από την 11^η Ολομέλεια και συμμετείχε στο νέο Πολιτικό Γραφείο. Μετά την επάνοδο όμως του Νίκου Ζαχαριάδη από το Νταχάου το Μάιο του 1945, ο Ν. Πλουμπίδης δεν εκλέχτηκε ξανά στο Πολιτικό Γραφείο.

Όταν στα τέλη του 1947 το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου και η ηγεσία του έφυγε για τους ορεινούς όγκους της βόρειας Πίνδου, ο Πλουμπίδης παρέμεινε στην Αθήνα και ανέλαβε την καθοδήγηση των οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα και τον Πειραιά μαζί με την  Χρύσα Χατζηβασιλείου. Την άνοιξη του 1948 που έφυγε και η Χατζηβασιλείου για το Γράμμο, ο Πλουμπίδης μαζί με τον  Στέργιο Αναστασιάδη ανέλαβαν την καθοδήγηση και μετά τη σύλληψη του Αναστασιάδη τον Μάρτη του 1949 συνέχισε μόνος του την κομματική καθοδήγηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στην πρωτεύουσα.

Όταν τελείωσε η δράση του Δημοκρατικού Στρατού ο Πλουμπίδης  τέθηκε επικεφαλής της παράνομης κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ, φροντίζοντας και την έκδοση της εφημερίδας "Δημοκρατικός" που αποτελούσε  το νόμιμο μέσω του παράνομου ΚΚΕ, που διεύθυνε ο Διονύσης Χριστάκος και αρθρογραφούσε ο Μιχάλης Κύρκος (πατέρας του Λεωνίδα Κύρκου).

Όταν έγινε η αρχική σύλληψη του Νίκου Μπελογιάννη 20 Δεκεμβρίου 1950 και άλλων 90 περίπου  στελεχών του ΚΚΕ, από τις αστυνομικές αρχές, με την κατηγορία της κατασκοπείας, ο Νίκος Πλουμπίδης διέφυγε τη σύλληψη και έκτοτε παρέμενε "εν κρυπτώ" σε διάφορα κρησφύγετα.

Στις 3 Αυγούστου του 1951 ιδρύθηκε η ΕΔΑ  και ο  Νίκος Πλουμπίδης συμμετείχε.

Ο  Πλουμπίδης συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές στις 25 Νοεμβρίου 1952, επί κυβερνήσεως Α. Παπάγου,  πέντε μήνες μετά την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη, στο κρησφύγετό του στη συνοικία Κολωνό της Αθήνας, σε πολύ προχωρημένο στάδιο φυματίωσης.

Εκείνη την περίοδο για την ηγεσία του ΚΚΕ ο Νικος Πλουμπίδης  υπήρξε αμφιλεγόμενο πρόσωπο και το ΚΚΕ προχώρησε στην διαγραφή του από το ΠΓ τον Ιούλιο τού ’52.

Τον Ιούλιο του 1953, το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο". Μετά την καταδικαστική απόφαση παρέμεινε για μισό περίπου μήνα στο παράρτημα-φυλακή του σανατορίου "Σωτηρία".

Τα χαράματα της 14^ης   Αυγούστου του 1954 μεταφέρθηκε σε μια χαράδρα στο δάσος του Δαφνιού στα Χαϊδάρι όπου και εκτελέστηκε, τραγουδώντας την "Διεθνή» και φωνάζοντας ζήτω το το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μετά την εκτέλεσή του, κυκλοφόρησε απ’ το ραδιοφωνικό  σταθμό (Η φωνή της αλήθειας)  που εξέπεμπε από το Βουκουρέστι χρησιμοποιούμενος από την ηγεσία του ΚΚΕ (Γραμματέας Νίκος Ζαχαριάδης)   ότι ο Πλουμπίδης δεν πέθανε, αλλά μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου γεμίζει τις μέρες και τις τσέπες του με το πικρό αντίτιμο τής προδοσίας. Τον κατήγγειλε δημόσια ως "χαφιέ", πράκτορα της Ασφάλειας" και πράκτορα των Άγγλων".   

Τέσσερα χρόνια μετά την εκτέλεση του, οι κατηγορίες που ειπώθηκαν από την ηγεσία του κόμματος για τον Νίκο  Πλουμίδη θεωρήθηκαν λάθος.

Ο Νίκος Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε από την 8η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, μετά τον θάνατο του, το 1958.

Στις 28 Ιούλιου 2024 η Κ.Ε του ΚΚΕ τοποθέτησε προτομή του Νίκου Πλουμπίδη στη γενέτειρα του, στα Λαγκάδια Γορτυνίας Ν. Αρκαδίας.  

                                                                 Ρωγμή στην ενημέρωση