ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ/ΚΟΥΒΑ: Ξεκινά το «κίνημα της 26ης Ιουλίου» 1953, που οδήσε στην επανασταση της ΚΟΥΒΑ

 

Στις 26 Ιουλίου 1953, 111 οπλισμένοι άνδρες με περίστροφα και κυνηγετικά τυφέκια προσπάθησαν να καταλάβουν τον στρατώνα του Μονκάδα, κοντά στην πόλη Σαντιάγο ντε Κούμπα, στην επαρχία Οριέντες της Κούβας. Ανάμεσά τους ήταν και ο 27χρονος δικηγόρος Φιντέλ Κάστρο Ρουίζ, γιος εύπορου κτηματία. Το κίνημα αυτό όμως απέτυχε παταγωδώς. Περίπου οι μισοί ένοπλοι σκοτώθηκαν από τη φρουρά του στρατώνα.

Οι υπόλοιποι, ανάμεσά τους και ο Κάστρο αιχμαλωτίστηκαν. Λίγο αργότερα, στρατοδικείο καταδίκασε τον Κάστρο σε 15 χρόνια εκτόπιση, στη Νήσο των Πεύκων, τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων στα ανοιχτά της Κούβας. 

Στο μεταξύ, ο Μπατίστα, παρέδωσε την προεδρία της Κούβας στον Andres Domingo del Castillo, που κυβέρνησε, από τις 14 Αυγούστου 1954, ως τις 24 Φεβρουαρίου 1955.Ο Μπατίστα ανέλαβε εκ νέου την προεδρία της χώρας του, ως την ανατροπή του. Οι ΗΠΑ, από το 1934, όταν ο Μπατίστα πρωτοεμφανίστηκε στην πολιτική ζωή της Κούβας, τον στήριξαν, παραιτήθηκαν από το δικαίωμα επέμβασης στο νησί και αναθεώρησαν τη δασμολογική τους πολιτική απέναντί της. Μετά το 1955 όμως, η Κούβα έγινε παράδεισος για τα αμερικανικά συμφέροντα. Αποτελούσε θέρετρο αναψυχής των εύπορων Αμερικανών τουριστών, ενώ η Αβάνα μετατράπηκε σε… καζινούπολη («Λας Βέγκας της Καραϊβικής»). Στην κουβανική πρωτεύουσα ανεγέρθηκαν το 1956 τρία υπερπολυτελή ξενοδοχεία: «Hilton», «Capri de Havana» και «Riviera». 

Στις 13 Μαΐου 1955, ο Μπατίστα υπέγραψε διάταγμα για χορήγηση αμνηστίας σε 11 πολιτικούς κρατουμένους, ανάμεσά τους και στον Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο έμεινε 6 εβδομάδες στην Αβάνα για να τακτοποιήσει προσωπικές του υποθέσεις. Ακολούθως πήγε στην Πόλη του Μεξικού. Εκεί συνάντησε τον αδελφό του Ραούλ, αυτοεξόριστο, διακατεχόμενο από μαρξιστικές ιδέες, ενώ γνώρισε και έναν νεαρό Αργεντινό οδοντίατρο, τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, που είχε εγκαταλείψει τη χώρα του απογοητευμένος από τη διακυβέρνηση Περόν. 

Ο «Τσε» ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας του Μπουένος Άιρες. Ο Φιντέλ Κάστρο συγκρότησε μια επαναστατική ομάδα, με εκπαιδευτή τον Ισπανό, πρώην Συνταγματάρχη, Αλμπέρτο Μπάγιο, ειδικό στις τακτικές του ανταρτοπολέμου. 

Οι 80 άνδρες του Κάστρο εκπαιδεύονταν σε ράντσο στα περίχωρα της Πόλης του Μεξικού. Κάποια στιγμή, οι μεξικανικές Αρχές τους αντιλήφθηκαν. Κατάσχεσαν τα όπλα, φυλάκισαν του Κάστρο για 23 ημέρες και τον προειδοποίησαν αυστηρά να σταματήσει αυτού του είδους τις δραστηριότητες. Όμως, αυτός δεν πτοήθηκε. Μια εβδομάδα μετά συνάντησε σε μια παραμεθόρια πόλη του Τέξας, τον εξόριστο πρόεδρο της Κούβας Πρίο. Αυτός ανέλαβε τη χρηματοδότηση του ένοπλου αγώνα κατά του Μπατίστα. Με 15.000 δολάρια, αγόρασε τη θαλαμηγό «Grandma» ενός Αμερικανού επιχειρηματία, ενώ προμήθευσε τον Κάστρο και τους άνδρες του με πυρομαχικά και εφόδια.

 Τη νύχτα της 26ης Νοεμβρίου 1956, η θαλαμηγός ξεκίνησε από τη Φλόριντα. Τα ταραγμένα νερά της Καραϊβικής την έριξαν σε ύφαλο. Η θαλαμηγός βυθίστηκε. Οι επαναστάτες, χωρίς κανένα εφόδιο πλέον, αναγκάστηκαν να κολυμπήσουν ως την ακτή του Κάβο Κρουζ στη νότια Κούβα. Το σχέδιο του Κάστρο ναυάγησε ολοκληρωτικά γιατί και οι αναιμικές εξεγέρσεις που είχαν οργανωθεί στις πόλεις από τον Φρανκ Παΐς αντιμετωπίστηκαν εύκολα από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Οι άνδρες του Κάστρο ήταν απομονωμένοι, σε μια δυσπρόσιτη ακτή της Κούβας. Χωρίστηκαν σε ομάδες. Μία είχε επικεφαλής του Φιντέλ και άλλη μία επικεφαλής τον Ραούλ Κάστρο. Ο Φιντέλ ζούσε για μια εβδομάδα κρυμμένος στη ζούγκλα τρώγοντας φρούτα και αγριόχορτα. Τελικά, στις 10/12/1956, ο Φιντέλ και ο Ραούλ Κάστρο, μαζί με 8 ακόμα επαναστάτες κατέφυγαν εξαντλημένοι στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα. Το «κίνημα της 26ης Ιουλίου», όπως ονομάστηκε, δεν φαινόταν να επικρατεί.   
Παράλληλα, ο Παΐς στρατολόγησε νεαρούς επαναστάτες για να μεταβούν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και να ενισχύσουν το «Κίνημα της 26ης Ιουλίου».  

1957: Η επανάσταση εδραιώνεται

Τον Ιανουάριο του 1957, ο Φιντέλ είχε 70 αντάρτες εξοπλισμένους με τυφέκια M1 Garand και Springfield και μερικά πολυβόλα των 30 ιντσών. Πρώτη τους επιτυχία ήταν η κατάληψη του στρατώνα του Μανζανίλο, στις 17 Ιανουαρίου 1957. Σκότωσαν όλους τους βαθμοφόρους και άφησαν ελεύθερους όλους τους στρατιώτες, αφού πήραν τον οπλισμό τους. 

 Στις 13 Μαρτίου 1957, 21 ένοπλοι φοιτητές παραβίασαν την είσοδο του προεδρικού μεγάρου στην Αβάνα. Η προεδρική φρουρά, με τον Μπατίστα επικεφαλής απέκρουσε την επίθεση και όλοι οι φοιτητές σκοτώθηκαν.

 Στις αρχές Ιουλίου 1957 σκοτώθηκε ο Φρανκ Παΐς σε συμπλοκή με την Αστυνομία σε προάστιο της Αβάνας. Στα τέλη του ίδιου μήνα, οι αντάρτες του Κάστρο απήγαγαν Αμερικανούς μηχανικούς και 28 πεζοναύτες, στο νότιο τμήμα του νησιού και τους οδήγησαν στα κρησφύγετά τους στα βουνά.  

Η άψογη συμπεριφορά των ανδρών του είχε σαν αποτέλεσμα στα τέλη του 1957 να δημιουργηθούν ερείσματα στον αγροτικό πληθυσμό και βάσεις εφοδιασμού στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα.

Στις αρχές του 1958 οι αντάρτες του Κάστρο έφταναν τους 700. Ενθαρρυμένος ο Κάστρο, μέσω του ραδιοσταθμού, κάλεσε τους Κουβανούς σε γενική απεργία στις 5 Φεβρουαρίου 1958. Η κυβέρνηση κήρυξε την απεργία παράνομη. Οι Κουβανοί δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κάστρο. Η απεργία απέτυχε παταγωδώς. Ο Μπατίστα είπε θριαμβευτικά: «Ο λαός είναι με το μέρος μου». 

Ο Φιντέλ Κάστρο έστειλε μια ομάδα ανταρτών υπό τον αδελφό του Ραούλ στην οροσειρά Εσκομπρέ της κεντρικής Κούβας, για να εγκαταστήσει εκεί βάση των επαναστατών και να παρενοχλεί τις κυβερνητικές δυνάμεις στην περιοχή. 

Τον Μάιο του 1958 ξεκίνησαν επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων, με 12.000 άντρες, τεθωρακισμένα και αεροπορία στη Σιέρα Μαέστρα («Επιχείρηση Βεράνο»). Αυτή κατέληξε σε φιάσκο. Οι λιγοστοί αντάρτες έτρεψαν σε φυγή τα κυβερνητικά στρατεύματα που δεν είχαν αποφασιστική ηγεσία και συντονισμό. Ενέδρα των ανδρών του Τσε Γκεβάρα εξόντωσε το 18ο Τάγμα Πεζικού. Κουβανικά αεροπλάνα έριξαν κατά λάθος βόμβες ναπάλμ σε άλλα κυβερνητικά στρατεύματα.

Ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε τον «Ταγματάρχη» Καμίλο Σιενφουέγκος με 200 έφιππους αντάρτες να κινηθεί προς την Αβάνα από τα υψίπεδα της Κεντρικής Κούβας και τους Ραούλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα, να επιτεθούν στην πρωτεύουσα από τα ανατολικά. Οι αντάρτες παρέσυραν τα πάντα στο πέρασμά τους.

Κατέλαβαν μάλιστα και άθικτα άρματα μάχης. Η τελευταία μάχη δόθηκε στη Σάντα Κλάρα, στα τέλη Δεκεμβρίου 1958. Διήρκησε δύο μέρες και έληξε με θρίαμβο των επαναστατών.

 Στα τέλη του 1958, ο Κουβανός δικτάτορας, Μπατίστα, εγκαταλείπει την Αβάνα, κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή. Στις 31/12/1958 ο Μπατίστα με στρατιωτικό αεροσκάφος DC-3, συνάλλαγμα, χρυσό και τους περισσότερους συνεργάτες του έφυγε από την Αβάνα για τη Φλόριντα. 

Οι άνδρες του Φιντέλ Κάστρο βρίσκονται προ των πυλών! Οι επαναστάτες κατέλαβαν την πόλη Σαντιάγο και του στρατώνα Μονκάδα. Ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε να εκτελεστούν οι 71 αξιωματικοί της φρουράς. Την εκτέλεση του 71ου κατέγραψε αμερικανική τηλεοπτική κάμερα που είχε σταλεί στις ΗΠΑ. 

Την 1η Ιανουαρίου 1959 ο Κάστρο με τους άνδρες του μπήκαν στην Αβάνα. 

 

Ο Φιντέλ Κάστρο για να στεριώσει την εξουσία του στηρίχθηκε στους φτωχούς αγρότες, στους εργάτες τω πόλεων, την νεολαία και τους ιδεολόγους όλων των ομάδων και των ηλικιών. Σταδιακά, γιατροί, δικηγόροι και φοιτητές πανεπιστημίων, αγνοί Κουβανοί πατριώτες, προσχώρησαν στο κίνημά του. Ένα από τα πρώτα μέτρα που πήρε ήταν ο αναδασμός της γης υπέρ των φτωχών ακτημόνων και η εθνικοποίηση των αμερικανικών επιχειρήσεων. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που για πολλά χρόνια διαφέντευαν τις τύχες του νησιού, αντέδρασαν έντονα και ξεκίνησαν την προσπάθεια υπονόμευσης του νέου καθεστώτος, τόσο με την αποτυχημένη "Επιχείρηση του Κόλπου των Χοίρων" όσο και την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα.

Την Πρωτομαγιά του 1961, ο Κάστρο, που είχε αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας, διακήρυξε ότι η Κούβα ήταν πλέον σοσιαλιστική χώρα.

Έτσι η Κούβα έγινε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος,  στην αμερικανική ήπειρο, γεγονός που πολλαπλασίασε τις αντιδράσεις των Αμερικανών. 

 Σήμερα η ΚΟΥΒΑ είναι στο μάτι του Ιμπεριαλιστικού Τραμπικού Τυφώνα, με εμπάργκο των  ΗΠΑ.

Είμαστε μαζί της.  Αλληλεγγύη στη ΚΟΥΒΑ 

ΠΗΓΗ: Διαδίκτυο

 

                                                                    Ρωγμή στην ενημέρωση