Έντονη κριτική στην ακροδεξιά ευρωβουλευτίνα και επικεφαλής της «Φωνής Λογικής»,Αφροδίτη Λατινοπούλου, άσκησε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Κουκουμάς, με αφορμή την ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Φωτο/αρχείου:
Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική
επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο,
που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου
1974). Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του ΑΚΕΛ,
Η πρώτη γκάφα της Αφροδίτης
Λατινοπούλου αφορά την επιλογή του ποιήματος του Λεύκιου Ζαφειρίου, το
οποίο χρησιμοποίησε στην αρχή της ομιλίας της. Το ποίημα δεν αναφέρεται στην τουρκικη εισβολή της 20ής Ιουλίου 1974, αλλά έχει τίτλο «15.07.1974» και αφορά το
πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, που πραγματοποιήθηκε από
τη ελληνική Χούντα και την ΕΟΚΑ Β΄ εναντίον του Προέδρου Μακαρίου.
Η δεύτερη αφορά το οπτικό υλικό που συνόδευσε το βίντεο της ομιλίας της Αφροδίτης Λατινοπούλου.
Όπως
σημειώνει,Γιώργος Κουκουμάς, ανάμεσα στις φωτογραφίες από την εισβολή του 1974
συμπεριλήφθηκε και μία εικόνα που, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν προέρχεται
από την περίοδο της τουρκικής εισβολής αλλά από τις διακοινοτικές
συγκρούσεις του 1964.
Η ευρωβουλευτίνα και επικεφαλής της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ μέλος Ομάδας «Πατριώτες για την Ευρώπη»
«Μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε», αναφέρει χαρακτηριστικά ο
εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, κατηγορώντας τη Λατινοπούλου ότι παρέλειψε
την αναφορά στις ευθύνες της ακροδεξιάς για την κυπριακή τραγωδία.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Γιώργου Κουκουμά για την Αφροδίτη Λατινοπούλου:
"Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.
Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.
Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.
Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:
Πρώτον. Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της "Ένωσης" είναι τόσο ειδεχθείς που «συναγωνίζονται» σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.
Πάντως, αν η Λατινοπούλου θέλει να καταλάβει σε τι αναφέρεται το ποίημα που απήγγειλε προχθες ας διαβάσει για τους 4 νέους του Άη Γιάννη που στις 15.07.1974 τους δολοφόνησαν οι πραξικοπηματίες επειδή βγήκαν να φωνάξουν ότι ο Μακάριος ζει. Για τον Κέστα, τον Σολωμού, τον Κυρίλλου και τον Κρητιώτη που οι εοκαβητατζήδες τους λιάνισαν τα κόκαλα και τους έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια. Για τους 4 του Αη Τύχωνα, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και τα πτώματά τους ρίχθηκαν σε σκουπιδότοπο. Για τον Κώστα Μισιαούλη που καθώς ήταν αιμόφυρτος οι εοκαβητατζήδες ανάγκασαν ένα σύντροφο συγκρατούμενό του να του γλείψει το αίμα από τις πληγές. Για τους δημοκρατικούς αντιστασιακούς που έπεσαν στις μάχες στο Προεδρικό και αλλού και οι χουντικοί πραξικοπηματίες ανάγκασαν τον ιερέα του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία να τους θάψει σε ομαδικό τάφο έξω από το νεκροταφείο «σαν τους σκύλους», όπως έλεγαν, γιατί έτσι πρέπει στους μακαριακούς και τους κουμμουνιστές.
Τότε ίσως καταλάβει τι λέει ο στίχος "...τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα/στους κροτάφους στη μνήμη/βαθιά ώς το μέλλον".
Δεύτερο. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν τόσο πολύ εξ όψεως που δεν τους ξεχωρίζεις. Πολύ περισσότερο όμως, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς από ανθρώπινη σκοπιά τον πόνο που υπέστησαν οι δύο κοινότητες στις διάφορες φάσεις της κυπριακής ιστορίας. Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες (ναι, εκαμεΤΕ τζαι εσείς πολλά) δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.
Τρίτο. Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να ...λέει και για την Κύπρο.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική".
Απαντώντας η ακροδεξιά ευρωβουλευτίνα στον εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ αναφέρει μεταξύ άλλων: "Δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη ότι ένας βουλευτής του ΑΚΕΛ επέλεξε να
επιτεθεί αντί να σταθεί στην ουσία. Από ένα κόμμα που διαχρονικά
αντιμετωπίζει τα εθνικά ζητήματα μέσα από το πρίσμα του ιδεολογικού
διεθνισμού, δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό".
Η ομιλία της Αφροδίτη Λατινοπούλου,στην Ευρωβουλή εξ ονόματος της ομάδας PfE.
–
Κυρία Πρόεδρε,
"Οι νεκροί βρομούσαν από ένα μίλι μακριά. Ήταν
ανελέητο το τελευταίο καλοκαίρι. Τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων, τις
στέγες των σπιτιών. Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους. Μπάσαν τους
νεκρούς από την πίσω πόρτα στον Άη Γιάννη· δεν τους χωρούσαν, λέει, τα
φέρετρα. Και ο πιτσιρικάς, πήχτρα το αίμα στα ρούχα του, άνοιγε λάκκους,
τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα στους κροτάφους, στη μνήμη βαθιά ως το
μέλλον. Τον ήξερες αλλιώτικα τον κυπριώτικο ήλιο, θεία Μαρίνα, την αυγή
με τα περιστέρια στους ώμους.» Λεύκιος Ζαφειρίου.
Κι όμως, στις 20 Ιουλίου 2026 συμπληρώνονται 52
ολόκληρα χρόνια που η ψυχή του Ελληνισμού με την αρπαγή της μισής Κύπρου
μαύρισε για πάντα. Οικογένειες ξεριζώθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν, άνδρες
άνανδρα δολοφονήθηκαν από τον Τούρκο εισβολέα κατακτητή. Χιλιάδες οι
αγνοούμενοι που πίσω τους έχουν μάνες, γυναίκες, αδελφές και κόρες που
ακόμα περιμένουν να τους δοθούν οι σοροί τους. Γυναίκες, μητέρες και
κορίτσια βιάστηκαν και βασανίστηκαν από Τούρκους στρατιώτες με κτηνώδη
τρόπο.
Και εσείς εδώ αυτούς τους άνανδρους δολοφόνους, που
συνεχίζουν έως και σήμερα να απειλούν την Ελλάδα, την Κύπρο μας και το
Ισραήλ, θέλετε να τους βάλετε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν ντρέπεστε.
Για τον Ρώσο εισβολέα ξέρουμε να μιλάμε και να κάνουμε το σωστό· για τον
Τούρκο εισβολέα όμως ξέρουμε μόνο να κάνουμε τα στραβά μάτια. Και η
Κύπρος μας, η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Καρπασία, η Μόρφου, ο Καραβάς,
το Ριζοκάρπασο; Ακόμα εκεί τα αγιασμένα με αίμα εδάφη μας κάτω από τον
Τούρκο εισβολέα. Κι εσείς μόνο σιωπή, μπουκωμένοι από τα βρόμικα χρήματα
του κατακτητή. Ντροπή σας! ".
........
52 χρονιά μετά την τουρκική εισβολή, το αίτημα παραμένει, ο αγώνας
συνεχίζεται: Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς κατοχικά και ξένα
στρατεύματα.
Ρωγμη στην ενημέρωση
Δεν υπάρχουν σχόλια