Αν θες να λέγεσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ διάβασε την έκκληση αυτών των ανθρώπων και δείξε την αλληλεγγύη σου - "Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά"

 Οι μετανάστες στο προαύλιο της δομής, κολαστήριο της Σιντικής Σερρών,  περιστοιχισμένοι από συρματοπλέγματα.

 Για πέμπτη φορά ξεσηκώθηκαν το περασμένο Σάββατο 22 Αυγούστου οι έγκλειστοι μετανάστες στη δομή κολαστήριο στη  Σιντική των Σερρών.

Σύμφωνα με τις λίγες πληροφορίες που υπάρχουν, κρατούνται διοικητικά περίπου 450 απορριφθέντες διεθνούς προστασίας από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές, εκτίοντας τις σκληρές ποινές του νόμου Πλεύρη που ποινικοποιεί την παράνομη είσοδο και παραμονή στη χώρα «μη δικαιούχων άσυλο».

 Πολλοί από αυτούς κρατούνται περισσότερους από 13 μήνες σε φριχτές και βασανιστικές συνθήκες διαβίωσης. Όπως καταγγέλλουν δεν αντέχουν τις συνθήκες  φρίκης που επικρατούν στη δομή κολαστήριο της Σιντικής. 

Ακόμη και  η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Σερρών έχει  επισημάνει, με επιστολές προς την πολιτική ηγεσία, τα προβλήματα που σχετίζονται με τη λειτουργία της συγκεκριμένης δομής- κολαστήριο. 

Και όμως ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, χέρι χέρι με τον Πλεύση επιβάλουν απάνθρωπες συνθήκες κρατήσεις, που προσβάλουν την ανθρωπινή αξιοπρέπεια. 

 

"Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. 

 Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ.

Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας".

Αυτά είναι λίγα μόνο από όσα συγκλονιστικά γράφουν στην επιστολή τους προς "τον αδελφό ελληνικό λαό" οι 300 μετανάστες που κρατούνται έγκλειστοι πάνω από έναν χρόνο στην κλειστή δομή του Δήμου Σιντικής στις Σέρρες. 

Δημοσιεύουμε αυτούσια την συγκλονιστική επιστολή των 300 μεταναστών:

«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής

Εσείς ακούσατε για εξέγερση στη Σιντική. Τι συνέβη και γιατί;

Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.

Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.

Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.

Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.

Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.

Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.

Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια. 

Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.

Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.

Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.

Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.

Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.

Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.

Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ .

Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.

Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.

Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.

Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους. Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;

Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.

Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;

Δεν αξίζουμε το έλεός σας;

Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.

Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ.» 

                                                                     Ρωγμή στην ενημέρωση