Δύο δεκαετίες από τη μεγάλη ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ που συντάραξε την εκπαίδευση και την κοινωνία

                 Η απεργιακή αφίσα των Παρεμβάσεων

 Η απεργία των 6 εβδομάδων, Σεπτέμβριο -Οκτώβριο 2006 

 

Κι όμως, πέρασαν δύο δεκαετίες. 

Η μεγάλη απεργία του 2006 αποτέλεσε ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για το εκπαιδευτικό κίνημα της πρωτοβάθμιας. Η απεργία που ξεκίνησε στις 18 Σεπτέμβρη του 2006 και έληξε στις 26 Οκτώβρη.

Η απεργία της ΔΟΕ εντάσσεται στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό κίνημα εκείνης της χρονιάς, παρά το ότι δε μπόρεσε να συμπέσει χρονικά με τους φοιτητικούς αγώνες. Με τους δύο γύρους των μαζικών φοιτητικών καταλήψεων έγραψαν τη δική τους ιστορία, που νίκησαν, μπλόκαραν την αντιεκπαιδευτική αναδιάρθρωση στα ΑΕΙ και την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

      Η απεργιακή ανακοίνωση της ΔΟΕ:

 

 

      

 

Η απεργιακή ανακοίνωση των Παρεμβάσεων:

  

                    

          

 

 

Α΄ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ο Αγώνας συνεχίζεται !

Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας χαιρετίζει όλους τους συναδέλφους απεργούς και τον ηρωϊκό Αγώνα που όλοι μαζί δώσαμε από τις 18 του Σεπτέμβρη. 

Με τον Αγώνα αυτό θέλαμε:

• Να βάλουμε ένα τέλος στις μακρόχρονες πολιτικές λιτότητας, οικονομικής εξαθλίωσης και εμπαιγμού, διεκδικώντας μισθούς αξιοπρέπειας.
• Να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στο φτηνό, ευέλικτο σχολείο της αγοράς, στην υποχρηματοδότηση, στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στους χορηγούς, στη φτώχεια.
• Να αποκαλύψουμε τα πραγματικά προβλήματα της Παιδείας και τους υπεύθυνους της κακής κατάστασης των σχολείων μας.
• Να δείξουμε στην κοινωνία ότι οι εκπαιδευτικοί της Π.Ε είναι εδώ έτοιμοι να αγωνιστούν για μια ποιοτικά καλύτερη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση που θα μορφώνει ολόπλευρα τα παιδιά μας και δε θα τα εξοντώνει. 

«καλωσορίσατε κι απόψε στο ταξίδι μας, καλόν αέρα στα όνειρά σας, καλωσορίσατε ξανά με την αγάπη σας και τ’ αναμμένα φώτα της καρδιάς σας»

Με αυτούς τους στίχους, γραμμένους σε μια απλή κάρτα, με γλυκά και λουλούδια, υποδέχτηκαν τη Δευτέρα 30 Οκτώβρη, τους απεργούς δασκάλους  γονείς σε Δημοτικό Σχολείο του Ζωγράφου. Η πλειοψηφία των εργαζόμενων, γονείς, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, επιστήμονες και ακαδημαϊκοί δάσκαλοι αγκάλιασαν και στήριξαν τον Αγώνα μας. Θυμόμαστε με συγκίνηση, το μαθητή Γυμνασίου που ήρθε στη Γενική μας Συνέλευση για να μεταφέρει την αλληλεγγύη της κατάληψής του στον αγώνα μας και μαζί τη μικρή, ταπεινή αλλά πολύ συγκινητική οικονομική συνεισφορά των συμμαθητών του – μια ανεπανάληπτη κατάθεση ψυχής ! Θυμόμαστε με συγκίνηση, τους δεκάδες γονείς, εργαζόμενους και φοιτητές, εκπροσώπους των Ενώσεων και Συλλόγων Γονέων, σωματείων εργαζομένων, φοιτητικών συλλόγων και άλλων φορέων, που ήρθαν στις Γενικές μας Συνελεύσεις και μας συμπαραστάθηκαν τις πιο κρίσιμες στιγμές αυτής της μάχης. Θυμόμαστε και κρατάμε στην καρδιά μας σαν ακριβό φυλαχτό, την αλληλεγγύη που εκφράστηκε δημόσια και έγγραφα από δεκάδες επώνυμους συγγραφείς, διανοούμενους και καλλιτέχνες, με πρώτη – πρώτη τη φωτισμένη γιαγιά των γραμμάτων μας την Άλκη Ζέη. 

Όλοι αναγνώρισαν ότι τα αιτήματά μας είναι δίκαια και σωστά. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλες αυτές τις εβδομάδες, πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας κι όλης της Ελλάδας, απαιτώντας δημόσιο, δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά του λαού μας, απαιτώντας μισθούς αξιοπρέπειας. Το Σύνταγμα, η ιστορικότερη πλατεία αυτής της χώρας, γέμισε ασφυκτικά από το πλήθος και το πάθος της μαχόμενης παιδείας, από τα όνειρα και τους πόθους μας για μια καλύτερη ζωή, για ένα σχολείο που να το αξίζουμε εμείς και τα παιδιά μας. Γέμισε με τα χρώματα, τα τραγούδια, τα συνθήματα, τις ελπίδες και την αποφασιστικότητα μας. Για δυο σχεδόν μήνες, τα προβλήματα του εκπαιδευτικού και του δημόσιου σχολείου ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, συγκίνησαν όλη την κοινωνία, αγκαλιάστηκαν από όλους τους εργαζόμενους.  

Δυστυχώς απέναντι σε αυτό το μεγάλο κίνημα η κυβέρνηση αντέταξε την αδιαλλαξία, τη βία, την καταστολή, τις ύβρεις, τα συνεχή ψέματα, τις διαστρεβλώσεις των αιτημάτων, τον κοινωνικό αυτοματισμό.  

Μετά από έξι εβδομάδες σκληρό και επίπονο Αγώνα, με τεράστιο οικονομικό κόστος για το φτωχό οικογενειακό μας προϋπολογισμό, αποφασίσαμε ότι είναι ώρα να αλλάξουμε μορφές πάλης. Μετά την εμπειρία ενός τέτοιου αγώνα, μετά από όλα όσα ζήσαμε, τίποτα δεν μπορεί να είναι πια όπως πριν. Οι απεργοί δεν γυρίσαμε «με σκυμμένο το κεφάλι», αλλά περήφανοι για τον αγώνα μας, με ένα πείσμα και μια αποφασιστικότητα, δηλώνοντας ότι «θα μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους». Αυτές οι διαθέσεις πρέπει να πάρουν συγκεκριμένες συλλογικές και αγωνιστικές μορφές με την οργάνωση και τον προγραμματισμό των επόμενων αγωνιστικών βημάτων, με τη συμμετοχή στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, με τη μετεξέλιξη της Απεργιακής Επιτροπής σε Επιτροπή Αγώνα και τη λειτουργία της Παιδαγωγικής Ομάδας, με το ζωντάνεμα των Συλλόγων Διδασκόντων και των Σχολικών Συμβουλίων, με την οργάνωση ενός συγκροτημένου κινήματος μέσα κι έξω από τις σχολικές τάξεις, με τη συλλογική αποτίμηση και διαμόρφωση κριτικής απέναντι στα νέα βιβλία. 

Ο Αγώνας για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης δεν τελειώνει εδώ. Η Απεργία μας ήταν μόνο η αρχή. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος γιατί απέναντί μας υπάρχει μια πολιτική που θέλει να βυθίσει στη φτώχεια τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους, που θέλει να παραδώσει τα μορφωτικά δικαιώματα της νέας γενιάς και τις κατακτήσεις των εργαζομένων στο έλεος της αγοράς. Αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε όλοι οι εκπαιδευτικοί, όλοι οι εργαζόμενοι μαζί".

 

Η Απεργία διαρκείας των έξι βδομάδων των δασκάλων το 2006 φώτισε καινούριους δρόμους. Δύσκολους και ανηφορικούς. Μα ανοιχτούς στο σήμερα, γόνιμους, δημιουργικούς και ελπιδοφόρους. 

Ας τους βαδίσουμε!

 

ΠΗΓΗ:lesxi.gr

                                                                                               Ρωγμή στην ενημέρωση