ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: «Οι μαθητές που μετρούσαν τ’ άστρα» για τους "Μαθητές της νύχτας" που εκτός από τη μαθητική είχαν και την εργατική ιδιότητα - Προβολή Παρασκευή 30/10. 19:30 στο Ταύρο
Η ομάδα "Συλλογική Μνήμη" μέσα απο το ντοκιμαντέρ «Οι μαθητές που μετρούσαν τ’ άστρα» αναδεικνύει τις δύσκολες συνθήκες που οι εργαζόμενοι μαθητές διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και τη μόρφωση, μέσα από το Σύλλογο Εργαζόμενων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΜΜΕ)
Φωτο: "Μαθητική" Εφημερίδα του ΣΕΜΕ / Πηγή kommon.gr
Το 1952 εν μέσω εφαρμογής του Σχεδίου Μάρσαλ και με πρωτοβουλία της αμερικανικής οικονομικής αποστολής δημιουργούνται ζώνες δημοτικής νυχτερινής εκπαίδευσης σε πολλά επαρχιακά κέντρα, ενώ την ίδια περίοδο η Πανελλήνια Διδασκαλική Ομοσπονδία δημιουργεί σε πολλές πόλεις, με δικά της έξοδα, το θεσμό των λαϊκών νυχτερινών σχολείων. Εκτός από τα προηγούμενα συναντάμε και πολλά ιδρύματα νυχτερινής εκπαίδευσης που στηρίζονται στην αρωγή πλούσιων χορηγών.
Το 1955 υπήρχαν 61 νυχτερινά γυμνάσια. 25 ήσαν δημόσια, παραρτήματα ημερήσιων γυμνασίων, 6 ανήκαν σε διάφορους οργανισμούς και 30 ήσαν ιδιωτικά. Τα περισσότερα ιδιωτικά νυχτερινά εκπαιδευτήρια είναι συγκεντρωμένα στην Αθήνα: Γαλατσιάτου (Καλλιθέα), Άγιος Γεράσιμος, Θεομήτωρ, Πετρούνια, Παπαϊωάνου κ.ά.
Τη σχολική χρονιά 1956–1957 ο συνολικός αριθμός των μαθητών των νυχτερινών γυμνασίων ήταν 15.358: 9.437 φοιτούσαν σε δημόσια νυχτερινά γυμνάσια (8.422 αγόρια και 1.015 κορίτσια) και 5.921 σε ιδιωτικά γυμνάσια, εκ των οποίων 5.132 ήταν αγόρια και 789 κορίτσια. Το 1959 με το ν.δ. 3971 ιδρύονται δέκα αυτοτελή νυχτερινά γυμνάσια.
Από τους 260.000 ανήλικους εργαζόμενους νέους στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι 60.000 είχαν, μέσα από μεγάλες προσπάθειες, βρει το δρόμο να προσεγγίσουν τη νυχτερινή εκπαίδευση, στοιχειώδη και μέση, αν και οι γενικότερες συνθήκες ήταν απαράδεκτες.
Οι μαθητές των νυχτερινών γυμνασίων και των άλλων νυχτερινών σχολών, δηλαδή οι εργαζόμενοι μαθητές, αποτελούν ένα καινούργιο κίνημα κοινωνικής διαμαρτυρίας δίπλα στα υπόλοιπα που αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς ως αποτέλεσμα της όξυνσης των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
- Μείωση διδάκτρων και άλλων επιβαρύνσεων. Στα δημόσια νυχτερινά γυμνάσια το 1963 τα μηνιαία δίδακτρα ανέρχονταν σε 90 δρχ., ενώ στα ιδιωτικά 130 δρχ., όταν το μεροκάματο του ανήλικου ήταν μόλις 18–20 δρχ. την ημέρα.
- Την κατάργηση των παρουσιών γυμναστικής για τους εργαζομένους μαθητές.
Από το 1959 η πολιτεία αντιμετωπίζει με καχυποψία τους νυχτερινούς μαθητές και το 1961 επιχειρεί να επιβάλλει την προσθήκη ενός έτους ακόμη στη φοίτηση (7ο έτος).
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το κίνημα των μαθητών της νύχτας σημειώνει μια καινούργια ανάπτυξη. Το 1961 ιδρύεται ο Σύνδεσμος Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαιδεύσεως (ΣΕΜΜΕ*) και η Συντονιστική Επιτροπή Εργαζομένων Μαθητών (ΣΕΕΜ). Ένα έτος αργότερα εκδίδεται η εφημερίδα Μαθητική, ένα μαχητικό δεκαπενθήμερο φύλλο, όργανο των εργαζόμενων μαθητών. Το πρώτο τεύχος της Μαθητικής εκδόθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1962 με διευθυντή τον Διονύση Παπαδάτο, εργαζόμενο μαθητή και θα κυκλοφορεί ανελλιπώς μέχρι το 1967.
Σε μια σκοτεινή περίοδο οι μαθητές της νύχτας ύψωσαν το βλέμμα και την φωνή τους
Μέλη του ΣΕΜΜΕ σε παρτίδα σκακιού, 1962-1964 (ΑΣΚΙ / Φωτογραφικό Αρχείο Ντούνιας Κουσίδου - Σταύρου Σταυρόπουλου) Πηγή askiweb.eu Το νέο ντοκιμαντέρ «Οι μαθητές που μετρούσαν τ’ άστρα» της ομάδας Συλλογική Μνήμη, εστιάζει στις κινητοποιήσεις των μαθητών και μαθητριών των νυχτερινών σχολείων από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι και την κορύφωση του κινήματος στα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Ταυτόχρονα, ανατρέχει και στην ώσμωση του μαθητικού κινήματος με τους ευρύτερους αγώνες της αριστεράς, όπως επίσης και με το αντιπολεμικό κίνημα.
Πρόκειται για ανθρώπους που εκτός από τη μαθητική είχαν και την εργατική ταυτότητα. Μέσα λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και τη μόρφωση, μέσα από το Σύλλογο Εργαζόμενων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΜΜΕ).
Ειδικότερα, στο πνεύμα της προφορικής ιστορίας, το ντοκιμαντέρ ξεδιπλώνει μέσα από πολλαπλές βιωματικές αφηγήσεις τη δράση, την οργάνωση και τις διεκδικήσεις τους μέσα από ΣΕΜΜΕ.
Παράλληλα, εστιάζει στην καταστολή, τον κοινωνικό στιγματισμό και τις διώξεις που συνεπαγόταν η συμμετοχή στο μαθητικό κίνημα τη σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο τόσο από την κυβέρνηση της ΕΡΕ, όσο και από την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου (με αιχμή εδώ την περίφημη εγκύκλιο 1010).
Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει και την πολιτισμική διάσταση του μαθητικού κινήματος και ιδιαίτερα την ενασχόλησή του με το θέατρο.
.png)
Πρόκειται για το τέταρτο ντοκιμαντέρ της ομάδας Συλλογική Μνήμη.
«Οι μαθητές που μετρούσαν τ’ άστρα»
Συντελεστές:
Έρευνα Χριστίνα Κονιάλη, Γιάννης Ξύδας
Σενάριο – Σκηνοθεσία Γιάννης Ξύδας
Διεύθυνση φωτογραφίας – Κάμερα Αλέξανδρος Αριστόπουλος, Γιώργος Νούνεσης
Αφήγηση Κάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κοντόπουλος
Μοντάζ – Color Correction Γιώργος Νούνεσης
Επεξεργασία ήχου Γιώργος Αδάμ, Αντρέας Γκόβας, Σωτήρης Λάσκαρης
Κείμενα Χριστίνα Κονιάλη
Βοηθοί παραγωγής Μαρία Τσαγκαράκη, Θοδωρής Μπουγάτσιας, Νίκος Παππάς
Πρωτότυπη μουσική Αλέξης Καλοφωλιάς, Κωστής Ζουλιάτης
Μουσικοί Κωστής Ζουλιάτης (πιάνο, Hammond), Αλέξης Καλοφωλιάς (ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, beats), Στέφανος Φλώτσιος (ηλεκτρική κιθάρα), Νίκος Φυσάκης (ηλεκτρική κιθάρα)
Σχεδιασμός αφίσας Πάνος Παπαναγιώτου
Επικοινωνία – Social media Σέβη Σαλαγιάννη
Δημιουργία – Διαχείριση ιστοσελίδας Πέτρος Στεργίου
Μετάφραση – Υποτιτλισμός Ηλίας Διάμεσης
Παραγωγή Ομάδα ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ
Είχαν προηγηθεί «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» για την ΕΑΜική αντίσταση κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο «Καινούργιος Ουρανός» που είχε ως επίκεντρο τις αναμνήσεις γυναικών που συμμετείχαν στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος (ΔΣΕ) και το «Συνάδελφοι Ηρωικοί Οικοδόμοι» για τους συνδικαλιστικούς αγώνες του κλάδου την περίοδο 1960 – 1967.
*Το αρχείο του ΣΕΜΜΕ έχει εξ ολοκλήρου ψηφιοποιηθεί και αναρτηθεί στην ιστοσελίδα των ΑΣΚΙ.
Με πληροφορίες απο www.emian.gr/2015/01/mathitesnixtas/
Ρωγμή στην ενημέρωση
Δεν υπάρχουν σχόλια